دلایل قرآنی خاتمیت

عنوان خاتمیت از خود قرآن کریم گرفته شده است. در آیه 40 سوره احزاب، قرآن کریم صریحا تعبیر《خاتم النبیین》را برای حضرت محمد (ص) به کار برده است: ما کان محمد ابا احد من رجالکم ولکن رسول الله و خاتم النبیین. این آیه به دو صورت قرائت شده است. در قرائت عاصم، خاتم به فتح 《تائ》خوانده شده است. در این قرائت، خاتم، فعل ماضی باب مفاعله ختم کردن، یا اسم و به معنای مهر و آخر پیامبران است. بقیه قرائت ها، خاتم را به کسر 《تائ》خوانده اند. در این قرائت،خاتم، اسم فاعل وبه معنای ختم کننده پیامبری است. در هر کدام از موارد، مفهوم آیه این است که حضرت محمد (ص) آخرین پیامبر خواهد بود.

به غیر از آیه یاد شده، دسته ای از آیات وجود دارد که به صورت ضمنی اشاره به این مسئله دارد. مثلا آیاتی که رسالت پیامبر را از نظر مکانی و زمانی، عام و گسترده معرفی میکند، و عمومیت زمانی آن نیز بیانگر خاتمیت است. این تعابیر بدین معناست که اسلام کاملترین شریعت و آموزه ها را دارد و دینی جهانی است و آنکه اسلام و قرآن نسخ و باطل نخواهد شد. از این رو دین اسلام آخرین دین، و پیامبر اکرم (ص) خاتم الانبیا به شمار می آید